Bir şantiyeye gidin.
Bir fabrikaya girin.
Bir çalışanı durdurup sorun:

“Yangın tüpünü kullanmayı biliyor musun?”

Cevap çoğu zaman hazırdır:
“Eğitim aldım.”

Peki ikinci soruyu sorun:
“Gerçekten kullanabilir misin?”

İşte orada sessizlik başlar.

Türkiye’de iş sağlığı ve güvenliği eğitimleri yıllardır veriliyor. Ama kazalar hâlâ aynı şekilde oluyor.

Demek ki sorun şurada:
Eğitim var… ama öğrenme yok.

2026’da çıkan yeni düzenleme bu yüzden önemli. Çünkü ilk kez sistem şunu sorgulamaya başladı:

“Bu eğitim gerçekten işe yarıyor mu?”

Artık çalışan işe başlamadan önce eğitim alacak.
Artık saatler net.
Artık her şey kayıt altında.

Kısacası artık “eğitim verdik” demek yetmeyecek.

Ama burada kritik bir nokta var. İş güvenliği bir bilgi meselesi değildir. Bir davranış meselesidir. Herkes baret takması gerektiğini bilir. Ama o bareti gerçekten takan kaç kişi var?

Herkes riskleri duymuştur.
Ama o riski ciddiye alan kaç kişi var?

Sorun tam da burada başlıyor.

Uzaktan eğitim konusu da çok konuşuluyor.

Ekrandan izlenen bir video…
Bir slayt…
Bir test…

Bunlar bilgi verir.

Ama refleks kazandırmaz.

Çünkü tehlike teorik değildir.
Gerçektir.

Ve gerçek risk… ancak sahada öğrenilir.

Yeni düzenleme burada doğru bir şey yaptı. Genel konular uzaktan olabilir dedi. Ama işe özel riskler için “gel, gör, uygula” dedi. Çünkü yangın tüpü PowerPoint’te öğrenilmez. Merdiven başında öğrenilir.

Türkiye’de asıl problem hiçbir zaman kanun olmadı.

Bizim problemimiz hep aynı:

“Yaptık” demekle “gerçekten yapmak” arasındaki fark.

Kağıt üzerinde herkes eğitimli. Ama sahada aynı hatalar devam ediyor.

İş kazalarının büyük çoğunluğu teknik arızadan değil, insan davranışından kaynaklanır.

Yani mesele makine değil.
Mesele insan.

Ve insanı değiştirmeden hiçbir şeyi değiştiremezsiniz.

Bugün yeni bir dönem başladı. Ama bu düzenleme tek başına hiçbir şeyi değiştirmez.

• Eğer işveren bunu ciddiye almazsa…
• Eğer çalışan bunu önemsemezse…
• Eğer eğitim yine formaliteye dönerse…

Hiçbir şey değişmez.

Son bir şey söyleyeyim.

İş güvenliği bir belge değildir. Bir imza değildir. Bir zorunluluk hiç değildir. İş güvenliği bir alışkanlıktır.

Ve alışkanlık… Anlatılarak değil, yaşanarak oluşur.

Son söz:

İş kazaları kader değildir.

Ama eğitim sadece anlatılıyorsa… o kader değişmez